Sanat, Toplum Ve Teknolojik Gözetim: Kutsal Yasa İle Kurtuluş Mümkün Mü?
Accelerate (Hızlandırmak / Hızlanmak): Sanatın Ticarileşmesine Karşı Bir Duruş
Dürüst olmak gerekirse, tarihteki her sanat tablosunu yeniden resmetmek istiyorum. Başlangıçta, fakir ressamlar zengin aileler için çalışıyordu. Örneğin Medici ailesi, en iyi sanat eserlerini toplamak istemişti çünkü en iyi sanat eserlerine sahip olurlarsa kraliyet ailelerinin yanında daha fazla paraya ve güce sahip olacaklarını düşünmüşlerdi. Sanat tabloları zaman içinde paranın akışı (dolaşımı) için her zaman görünür bir materyal olmuştur. Mediciler sanat eserlerini krallara çok pahalıya satıyorlardı. Bir sanat tablosu aracılığıyla paranın belli ailelerde toplanmasına neden oldular. Resim sanatını sınıf atlamanın bir aracı olarak kullanma konusunda uzmanlardı.
Resim yapmayı seviyorum ama sanat tablolarının satılmayı veya alınmayı hak ettiğine inanmıyorum. Bir sanat eserini satmak veya almak borsa gibi sahte bir ekonomidir. Ressamlara üç temel ihtiyacı garanti edersek, eserlerini asla satmazlar. Ama sonra, eserlerini insanlığa bir hediye olarak vermeyi tercih edeceklerdir. Bir ressamın sadece üç temel ihtiyaca gereksinimi vardır: gıda, güvenli barınak ve hayatın anlamı olarak “komşunu kendin gibi sev” eğitimi. Üç temel ihtiyacı garanti altına alarak yozlaşmış sistemlerden kurtuluşumuzu hızlandırabiliriz.
Accent (Aksan): Küresel Köyün Yeni Dinamikleri Ve Sahte Özgürlükler
Farklı kültürlerden ve ülkelerden insanlarımız var. Aslında, çocuklarımız bizim gibi olmayacak. Sosyal medya ve internetle büyüyorlar. Bizim gibi aksanlarından utanmıyorlar. Onların çocukları daha çok küresel köylüler gibi olacak ve bir sonraki nesil daha az aksana sahip olacak. Gitgide daha fazla birbirimize benziyoruz. Bu; uluslardan, kültürlerden, ülkelerden, kıtalardan ve ırklardan ve hatta farklı düşüncelerden ayrışmaya karşı bir tepkidir.
Yüzlerce yıldır insanları ten rengine, dillere ve dinlere göre ayırmaya çalışıyoruz. Doğa her aşırılığa tepki verdiği gibi buna da tepki veriyor. Köpekleri ve kedileri sokaklardan topladığımızda lağım farelerinin rahatça sokaklarda dolaşmaya başlaması gibi, insanları da sınırlarla, dillerle, ırklarla birbirinden ayırdığımızda onu kötüye kullanan büyük bir sosyal medya akımı doğuyor. Güvenli ortamlarda dans edip enerjisini atamayan ergen genç kızlar TikTok'ta dans ediyor, doğal güzellikleri görmek için yurt dışına çıkmasına izin verilmeyen gençler, uluslararası güzellik ya da spor yarışmalarına katılıp, kendileri bir ürünmüş gibi hangi vasıflarından dolayı jüri oldukları belli olmayan insanların önüne çıkarılıp, birbirlerini yenerek bunu yapmaya çalışıyorlar. Tıpkı lağım farelerinin ortaya çıkması gibi, bacağını gösterdiği için yurt dışına seyahate gidebilen güzel kızlar ortaya çıkıyor.
Accentuate (Vurgulamak): Aidiyet İhtiyacı Ve On Kişilik Grupların Gücü
Gruplara, hatta çetelere ihtiyacımız var. Neden “çeteleri” vurguluyorum? Bugünlerde Meksika kartelleri, okullarda akran zorbalığı, meclis çatışmaları ve benzeri bazı olaylar duyuyoruz. Neden toplanıp başkalarına karşı savaşıyoruz (kavga ediyoruz)? Her insanın bir gruba, bir çeteye, bir vatandaşlığa, bir meslek grubuna ya da kartele ihtiyacı vardır. Yaşamak için herkesin bir gruba ihtiyacı vardır. Gıda ve güvenli barınak bu kuralla bağlantılıdır. Bir grup insan iki temel ihtiyaç için bir araya gelir ve eğer güvenli bir çatı altında yiyip uyumaya devam ederlerse, kendi aralarında ortak bir kural belirlerler. Ana konu budur; dünyamızda başka hiçbir mesele yoktur, ikinci bir konu yoktur. Her din, her siyasi parti, her çete ve kartel, her yönetim, her devlet ve her ağ bunun için inşa edilmiştir.
Bizi doğru bir şekilde birlikte yaşamaya yönlendirmesi için bu ana kuralı nasıl kullanabiliriz? Onar kişilik gruplara ihtiyacımız var. Her bebek doğar doğmaz, diğer dokuz bebeğe arkadaş olarak bağlanmalıdır. Diğer dokuz arkadaşı için çalışan bir grubun üyeleri olarak eğitilmeliler. Bu yaşam biçimi bugün için değil; ama kendimizi bu altın çağa hazırlamalıyız. Her on kişilik grup, tek bir bedendeki bir organ gibi birbirine bağlanacaktır. Kimse yalnız hissetmeyecek, kimse aç kalmayacak ve kimse güvenli bir barınağın dışında olmayacak! Tüm bu yozlaşmanın ortasında bu konuyu vurgulamalıyız.
Accept (Kabul Etmek): İnsanın Doğası Ve Şeffaf Bir Gelecek İçin Gözetim
Kameraları her yerde kabul edeceğiz. Okullarda, sokaklarda ve hatta evlerimizde kamera sistemleriyle kontrol edilmeyi adım adım kabul edeceğiz. Bu teknolojik şeyleri nasıl doğru kullanacağımızı öğreniyoruz. Kameraları ve onların bizim üzerimizdeki kontrolünü kabul etmek çok önemlidir. Başkalarına güvenmek; gerçek, ölçülebilir ve güvenli bir çevreyle bağlantılıdır. Bizden daha güçlü hissettiklerinde başkalarına, hatta kendi ailelerimize bile güvenemeyiz.
Kontrolü iptal ettiğimizde (kaldırdığımızda) herkes potansiyel bir düşmandır. Sen ve ben, o ve onlar, hiç kimse bu kuraldan muaf değildir. Gelecek neslimiz için somut bir Tanrı modeline ihtiyacımız var. Bu fikir bir diktatörlük gibi görünebilir, ancak ana kuralı görmezden geldiğimizde onun ortadan kaybolmadığını söylemeliyim. Demokrasi hiçbir zaman uygulanmadı, asla ve asla. Krallar vardı, hükümetler vardı, güçlü ordular, gruplar ve siyasi partiler vardı, ama demokrasi yoktu. İnsanlık demokrasiye ulaşmak istedi, ancak gücün, paranın, orduların ve diğer yönetim noktalarının sahipleri, bencillikten dolayı bunu uygulamayı asla istemediler. Bu; fakirler ile zenginler, güçsüzler ile güçlüler, krallar ile köylüler arasında anlamsız bir çatışmadır. Çünkü gücü, parayı ya da yönetimi kim eline geçirirse anında değişir. Bu fakir mahallelerden bu arka sokaklarda yaşayan fakir insanlara yardım etmek, onları kurtarmak için seçimlere girmiş, bir zamanlar onlar kadar fakir olan daha sonra seçimle yönetime gelmiş liderler için bile geçerlidir. Biz güçlü olduğumuzda güçsüz olanı ezme eğilimindeyiz. Bu insanın tekamül etmemiş, ham halidir. Onu insan yapan doğru kurallara uymak zorunda bırakılmasıdır. Gözlemci, Tanrı, kamera, her şeyi gözetleyen bir göz ya da dini ve hukuki kural… adına ne derseniz deyin kontrol olmadığında, ilk fırsatta kendinden güçsüz olana kötülük yapar.
Bu işe yaramıyordu, bu işe yaramıyor ve bu işe yaramayacak. Sadece bir şansımız var; teknolojiye sahibiz ve tüm insanlık için kutsal yasaya sahibiz. Eğer ortak kuralı kabul eder ve tüm kalbimizle arzu edersek, bencil bedenlerimiz bu kuraldan nefret etse bile gelecek nesillerimizi kurtarabiliriz. Ortak kural şudur: “komşunu kendin gibi sev”. Bunu nasıl yapabiliriz? Üç temel ihtiyacı garanti ederek: herkes için gıda, herkes için güvenli barınak ve hayatın anlamı eğitimi. Bunlar kameralar aracılığıyla kontrol edilmelidir. Neden cennet gibi bir dünyayı bekliyoruz? Sahte özgürlüğümüzden vazgeçmeyi kabul etmeye hazırlanıyoruz. İtiraf et, itiraf et, itiraf et: acı verici gerçekliğe hazır değiliz.